bu aşkımın son yolculuğudur.
Ocak 12th, 2010 by Ateke
Birini sevmek, ömürden koca bir parça vermektir. Kendine saklayacağın, öğreneceğin, eğleneceğin vakti, başkasına hediye etmektir. Gün gelip geriye baktığında,artık boşa kaybedilmiş zamanların yasını tutmayı istemiyorum. senelerdır yas tutmaktan başka hiç bir şey yaşamadim ben
Ne zaman şöyle katıla katıla sevmek istesem, kırıp geçmişsın kalbimi. Ardından küskün bir çocuk gibi kalırım ortada. Elinden elma şekeri alınmış çocuk gibi.
Aynı şeyleri yaşamaktan yorgunum. Belki anlayamayacaksın ama aşkın yorgunluğu ağır oluyor. Yolculukdan eskimiş bir gemi gibiyim, ha battım, ha batıyorum.
defalarca içimden şöyle konuştum seninle:
Şimdi seninle en baştan başlamak istiyorum. Hiç kırılmadan, üzülmeden, heyecanlı ve mutlu olmak istiyorum, ve döndum ve başladim,hep son bir şans verdim sana
ama benim her dönuşumde sen hep gittin, içimi acıtan yaralar bırakarak; yine vazgeçeceğimi düşündürdün bana, Sevmenin ve sevilmenin, o sihirli dünyasına olan umudumu yitirdim senin yüzünden, Üstelik gidecek yerimin olmayacağini bile bile,hep, bir gün gideceğim diye düşündurdun bana, gidecek yerim hala yok, kendimden başka!
Bunları bilmelisin , bilerek girmelisin yaşam yolculuğuna.
ayrılış biçimleri acıtıyor yüreğimi. Kimse ömürlük gelmez elbette, istisnaları saymazsak ama giderken de akılda tebessüm bırakacak kadar düzgün gitmeyi bilmeli insan.
Ayrılık mutlaka ki güzel değildir,kim ister ayrılmayi mecbur olmadikca? ancak gitmenin de adabını bilmeli.
Ben sonrasında elbette üzülürüm. gözyaşı da dökerim, onca yaşanmışlığın hakkıdır üstelik. Ayrılığın o buruk acısını da çekmelidir yürek, yoksa büyüyemez.
(düzenlenmiş)